Stadsgedicht

Herinnering gezocht

Daan ging snuisteren in het rijke beeldarchief van de stad en selecteerde een aantal tot de verbeelding sprekende beelden die hem inspireerden tot een tekst...

De nieuwe negen

hoe tijd tastbaar wordt in een mensenleven

 

of ik deel zou kunnen uitmaken van alle negen – een meer-dan-negen-koppige groep

deftige mannen

bedreven in een kegelmaatschappij

als een nieuw negentiende-eeuws utopia

 

een stukje leven waarin tijd louter wordt besteed

niet enkel wat we als vrij beschouwen

 

speelt de vraag of deelname aan dit utopia ook snor

al dan niet baard vereist

 

of mijn alledaags voorkomen ook dat maar is – alledaags in beeld

 

Dames en heren

de herinnering zou je willen doen geloven wat je hier ziet

twee heren en twee dames

al lijkt het verloop van tijd ons te misleiden – een enkele dame drie heren

 

een geheugen van pastorale zaligheid met genderbender figuren in sepia

hoe herinneren kan zinnespelen in een arsenaal aan tinten

 

hoe ik hunker

naar een leven vertaald in goudgele gloed

 

beschreven worden in de stilte van zilvernitraat

zonder te moeten zoeken

naar de meest perfecte opeenvolging van klanken

 

geruisloos voor eeuwig te zijn

 

Den Duits

als tijd werkelijk zo relatief is – grote woorden met haast en een nobel doel

 

zou ik kunnen weerstaan aan de anachroniek om tragiek te vermijden

al voelen die woorden vaak te zwaar wanneer de herinnering zo triviaal kan zijn

als vijf mannen aan een deurpost

 

vijf duitse heren – ook zij voorzien van snor al dan niet baard

potig statig maar ogenschijnlijk even alledaags 

als een stilleven van een boerenbestaan

 

overschaduwd door het vieren zoals wij dat doen

in stoet in processie – het boerenspan voorop

zijn wij in elkaars identiteit gecodeerd stapsgewijs

 

Kilometervreter

we zijn allemaal niet veel anders dan mannen die als panters

boudewijn-de-grootgewijs kromgebogen op hun fiets

knarsetandend tot het einde gaan

 

om te zien

om te voelen

want we weten

wat een doel met een mens kan doen – al is het eindmeet of droom

 

de mogelijkheid meer te worden dan een mens te zijn

lonkt

 

wanneer we onze ademstoten delen

de laatste milliliters lucht uit onze longen overgeven aan de hoop

 

vereeuwigd te zijn in de kleinste momenten

 

Het verdwenen huis

het kind groeide op werd groot werd ouder waarschijnlijk zelfs grootouder

het huis

dat verdween

 

de jaren zijn prachtig

we kunnen niet zonder – we zouden te veel missen

 

de jaren zijn genadeloos

we doen soms liever zonder – we missen niet graag

 

de bakstenen muren waar we onszelf aan optrokken bij onze eerste passen

de ramen die ons leerden hoe zonlicht voelt op een ochtend in augustus

de omheining die is ons ervan weerhield te verdwalen in de stoutste avonturen

 

Daan Janssens - 2018