Stadsgedicht

Sint-Katharinakerk

Op zondag 15 september werd de Sint-Katharinakerk feestelijk gevierd. Na anderhalf jaar in de stellingen toonde Lange Katrien zich weer in volle glorie. Stadsdichter Michiel richtte er dan ook een gedicht aan zoals ook Daan dat eerder al deed. Het geschreven gedicht kon ook op de nodige belangstelling rekenen, de bijzondere schrijfmachine SKRYF die het gedicht in zand neerschreef kreeg, terecht, heel wat bekijks. 

deze kerk is een ijkpunt
ze staat als een noordster
boven onze Noorderkempen
een kompas waarmee je steeds thuis geraakt

een kerk waarvan er soms voetballen regenden

ons Katrien
toen je je kalksteen verloor,
spande we een ballerina rok rond je middel
(ik hoop dat netkous met eiken balken ooit terug in de mode komen)

Dokter Bibber-gewijs werden je klokken minutieus uit je lijf gelicht, gerestaureerd
en zorgvuldig als een harttransplantatie teruggezet wanneer we terug je klokken hoorden

wisten we dat het hart van de stad nooit was gestopt met kloppen

en plots was je verdwenen
ingepakt als een zonderling kerstcadeau
dat bleef liggen wanneer de boom al is opgeruimd

sta je daar plots
met je kroon
de zwarte ui die vanuit Achtelse wandelwegen schril contrasteert tegen een witte hemel

ons Sint-Katharina
het stenen kindje van een graaf en gravin maar de grootmoeder
van ons allemaal 

 

Michiel Van Opstal - 2019