Ortense

Werk van Chris Verbist en Nancy Bastiaenssen

Van 13 januari tot 24 maart 2019 loopt in het Stedelijk Museum Hoogstraten de tentoonstelling ‘Ortense’ met tekeningen, grafiek en keramiek van Chris Verbist en Nancy Bastiaenssen. Beiden geboren midden jaren 60, beiden leerkracht in het IKO de kunstacademie, beiden een passie voor kunst en beiden een passie voor verhalen!

Chris verbist: “ Ik heb een grote interesse in het verleden. Vooral de periode van een dikke eeuw geleden. Soms denk ik dat ik in de verkeerde eeuw geboren ben. Die interesse en mijn grote liefde voor de natuur leidde tot een project waarin fictie en werkelijkheid met elkaar verweven werden. Ik kroop in de huid van Virginie Van Meerbeeck. In mijn verbeelding een dame die leefde in de tweede helft van de 19e eeuw. Ze kweekte planten en maakte didactische prenten en etsen die ze gebruikte in haar lessen plantkunde. Deze etsen zouden dan, samen met fossielen en planten op sterk water, gevonden zijn in een oude koffer op een zolder ergens in Hoogstraten. Natuurlijk hebben deze planten, net zoals Virginie, nooit bestaan. Ik verzon ze zelf en heb ze in beeld gebracht in een collectie etsen. Ze zijn gedrukt met koperplaten op papier dat ik zelf verouderd heb zodat het lijkt alsof de etsen 150 jaar oud zijn.

Hopelijk slaag ik erin om elke bezoeker van onze tentoonstelling mee te nemen in mijn verhaal. Ik heb er zelf enorm genoten van het hele proces… Kijk, voel, beleef en geniet!!!

Nancy Bastiaenssen:”  Ik ben een verhalenmens. Mijn behoefte om te tekenen komt uit de nood om verhalen te vertellen. Ik hou ook van geschiedenis en misschien nog meer van geschiedenis over geschiedenis: de manier waarop de verhalen over ons verleden veranderen naar gelang de verteller. De verhalen die onderbelicht werden omdat ze niet van belang waren voor de verteller, die interesseren me het meest. Ik vertrek vanuit bestaande beelden, moviestills, krantenfoto’s, posters uit mijn jeugd. Door ze te tekenen en bij elkaar te plaatsen probeer ik ze uit hun context te halen. Het is een manier om mijn eigen geschiedenis te vatten en om mijn gedachten te ordenen, vragen te stellen bij wat ik zag en wat ik nu zie. De naam Ortense was een mooie bindende factor voor onze werken. Een mooie naam, met een hint naar het verleden en naar de natuur.

In koffers op zolder, in naaikoffers, in tekenkoffers,

In kasten, aan de kapstok in de gang,

In foto-albums en gedroogd in zware boeken,

Ze waren er altijd.

De zaden, de verhalen.

Ze moesten alleen nog getekend worden…